فضا كاش آن دم ز هم سوختى * مه و مهر در آسمان سوختى و اين مثنوى دو هزار بيت مىشود . و ضمنا شنيدى كه تخلص او در أشعار « شفا » بوده ، و از « نگارستان دارا » نقل شده كه وى از قراباغ بعد از مدتى ماندن بقزوين رفت و آنجا مريض شده و در حوالى سال 1208 برحمت ايزدى پيوست ، ولى از « رياض الجنه » نقل شده كه او در عين همين سال 1208 در طهران وفات كرد . و أساتيد درس و مشايخ روايت او چندين نفراند كه اينك ذكر مىشود ، با علامت « س » براى استاد و « خ » براى شيخ روايت و تا آخر كتاب به همين نوع رفتار خواهد شد ، چنان كه در ( ج 1 ، سال 1205 شمارهء 100 ص 189 ) نيز اشاره بدين اصطلاح نموديم مانند اينكه هم در آن جلد در سال ( 1201 - ص 124 - شماره 68 ) و نيز در سال ( 1205 - ص 231 شماره 111 ) اشاره بدينكه « ش » را براى شاگرد و « ر » را براى راوى از هركسى علامت قرار داده‌ايم نموده‌ايم . اول « خ » مرحوم سيد عبد العزيز 30 بن احمد 29 بن عبد الحسين 28 بن حردان 27 بن حسان 26 بن موسى 25 بن عبد اللّه 24 بن حسن 23 بن على 22 بن محفوظ 21 بن ثابت 20 بن موسى 19 بن محطم 18 بن منيع 17 بن سالم 16 بن فاتك 15 بن على 14 بن سالم 13 بن صبرة 12 بن خلف 11 بن موسى 10 بن على 9 بن حسن 8 بن جعفر 7 بن الامام موسى الكاظم 6 ( ع ) ، كه روايت مىكند از چند نفر از آن جمله مرحوم شيخ يوسف بحرينى ( ره ) و نسب او بدين‌طور نقل از « الذريعة 1 : 265 شماره 1392 » با ملاحظهء غلطنامهء آن در آخر جلد ششم گرديده . دوم « س » مرحوم آقا محمد باقر بهبهانى . سوم « خ » مرحوم آقا محمد باقر هزارجريبى كه هر دو در جلد اول شماره‌هاى ( 111 - ص 220 و 112 - ص 235 ) گذشتند . چهارم « خ » مرحوم شيخ شرف الدّين محمد مكى شهيدى كه در ( 1269 ) بيايد . پنجم مرحوم شيخ ابو صالح محمد مهدى بن بهاء الدّين محمد صالح فتونى عاملى ، وفاتش سنه 1183 . مرحوم ملا محمد رضا فرزندى داشته بنام ميرزا صدر الدّين محمد كه از علماء بزرگ و ادباء زمان خود بوده ، و بهر دو زبان عربى و فارسى شعرهاى خوب مىگفته و او از نخست در نزد پدر بزرگوار ، و ازآن‌پس در عتبات در نزد سيد بحر العلوم و آقا سيد